به گزارش خبرنگار روابط‌ عمومی پژوهشکده غدد درون ریز و متابولیسم، جلسه هفتگی ژورنال کلاب این پژوهشکده، روز یکشنبه ۴ مرداد ۱۴۰۵، با حضور جمعی از اعضای هیئت علمی، دستیاران فوق‌تخصص‌، دستیاران داخلی و دانشجویان در سالن کنفرانس پژوهشکده برگزار شد. در این نشست علمی، دکتر نغمه حبیبی، فوق‌تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم، به ارائه و بررسی یک مقاله پژوهشی معتبر در زمینه مدیریت میکروکارسینوم پاپیلری تیروئید در دوران بارداری پرداخت.

دکتر حبیبی در ابتدای جلسه با اشاره به شیوع بالای سرطان تیروئید در زنان، به‌ویژه در سنین باروری، گفت: «سالانه بیش از ۲۰۰ هزار زن در چین به سرطان تیروئید مبتلا می‌شوند که بیش از ۸۵٪ موارد ممکن است به تشخیص‌زودهنگام‌افزایشی (Overdiagnosis) نسبت داده شود. کارسینوم پاپیلری تیروئید (PTC) حدود ۸۴٪ موارد را شامل می‌شود و در سال‌های اخیر، غربالگری گسترده با سونوگرافی منجر به تشخیص افزایش‌یافته میکروکارسینوم‌های کم‌خطر (PTMC با قطر ≤۱ سانتی‌متر) به‌ویژه در زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله شده است.»

وی افزود: «با توجه به اینکه بسیاری از بیماران مبتلا به PTMC در سنین باروری قرار دارند، یکی از چالش‌های بالینی مهم، نحوه مدیریت این بیماران در دوران بارداری است. در حالی که دستورالعمل‌های موجود، جراحی فوری را در بارداری توصیه نمی‌کنند، اما برای بیمارانی که پیش از بارداری تحت مراقبت فعال قرار دارند، توصیه مشخصی وجود ندارد و این خلأ، انگیزه انجام مطالعه حاضر بود.»

در این مطالعه که روی ۲۱ رویداد بارداری در ۱۸ بیمار مبتلا به PTMC کم‌خطر تحت مراقبت فعال انجام شد، وضعیت تومور در سه بازه زمانی «پیش‌ازبارداری»، «هنگام بارداری» و «پس از زایمان» با استفاده از سونوگرافی سریال و محاسبه نرخ دوبرابر شدن تومور (Tumor Doubling Rate - TDR) مورد ارزیابی قرار گرفت.

دکتر حبیبی نتایج این پژوهش را چنین تشریح کرد: «میانگین سن بیماران در زمان تشخیص ۲۹.۳ سال و در زمان بارداری ۳۱.۱ سال بود. مدت زمان میانه مراقبت فعال ۵۹ ماه بود. یافته‌ها نشان داد در ۶۱.۹٪ موارد، رشد تومور در دوران بارداری تسریع شد، اما هیچ‌یک از بیماران رشد بیش از ۳ میلی‌متر (آستانه بالینی معنادار) را تجربه نکردند. میانگین نرخ دوبرابر شدن تومور در دوران بارداری به ۰.۳۹ در سال رسید که در مقایسه با دوره پیش‌ازبارداری (۰.۱۸ در سال) افزایش داشت، اما این افزایش موقتی بود و در دوران پس از زایمان، نرخ مذکور به ۰.۰۱- در سال کاهش یافت که نشان‌دهنده تثبیت یا حتی کاهش اندازه تومور است.»

وی همچنین به مقایسه بیماران باردار و غیرباردار در این کوهورت اشاره کرد و گفت: «در بیماران باردار، ۲۰.۷٪ افزایش تومور بیش از ۳ میلی‌متر مشاهده شد، در حالی که این میزان در بیماران غیرباردار ۷.۰٪ بود (p=0.025) که از نظر آماری معنادار است، اما از نظر بالینی، اغلب این تغییرات برگشت‌پذیر بودند.»

به گفته این فوق‌تخصص غدد، تنها در دو بیمار (۹.۵٪) نیاز به جراحی تأخیری پس از زایمان پیدا شد که یک مورد به دلیل رشد پایدار ۴.۶ میلی‌متری و دیگری به دلیل متاستاز جدید به غدد لنفاوی مرکزی بود. در هر دو مورد، پس از جراحی، هیچ گونه پیشرفت مرحله تومور (T‑stage progression) یا عود مجدد مشاهده نشد.

دکتر حبیبی در ادامه به مکانیسم‌های هورمونی مؤثر بر رشد تومور اشاره کرد و اظهار داشت: «به‌نظر می‌رسد هورمون‌های بارداری از جمله hCG که با گیرنده TSH تداخل دارد و استروژن که از طریق مسیرهای بقای سلولی و آنژیوژنز عمل می‌کند، نقش کلیدی در افزایش موقت رشد تومور دارند. همچنین یافته‌های جدید نشان می‌دهد که لنفوسیت‌های B نفوذکننده به تومور (TIL‑B) که دارای گیرنده استروژن هستند، ممکن است به‌عنوان یک تنظیم‌کننده ایمنی در پاسخ به تغییرات هورمونی بارداری عمل کنند.»

وی در پایان با تأکید بر ایمنی استراتژی مراقبت فعال در این گروه از بیماران، خاطرنشان کرد: «با وجود شتاب موقت رشد تومور در دوران بارداری، اغلب موارد پس از زایمان به حالت پایدار یا کاهش بازمی‌گردند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مراقبت فعال، یک رویکرد ایمن و عملی در زنان در سنین باروری مبتلا به میکروکارسینوم پاپیلری تیروئید کم‌خطر است و جراحی می‌تواند با اطمینان تا پس از زایمان به تعویق افتد، مگر در موارد نادر با پیشرفت بالینی معنادار که در این مطالعه نیز با جراحی تأخیری با پیامدهای عالی همراه بود.»

گفتنی است در پایان این جلسه، پرسش و پاسخ علمی میان شرکت‌کنندگان در مورد جزئیات آماری، معیارهای ورود به مطالعه، میزان پیگیری بیماران و مقایسه با دستورالعمل‌های بین‌المللی از جمله راهنمای ATA ۲۰۱۵ و اجماع ژاپنی انجام شد.