درمانگاه پژوهشکده غدد درونریز و متابولیسم با کلینیکهای تخصصی فعال، خدمات درمانی را مطابق با استانداردهای بینالمللی ارائه میدهد. مهتاب اسماعیلزاده، مسئول درمانگاه، از هماهنگی بینبخشی و تنوع کلینیکها بهعنوان عوامل اصلی تسهیل مسیر درمان بیماران نام برد.
در جلسه هفتگی ژورنال کلاب پژوهشکده غدد درونریز و متابولیسم، مقالهای مبتنی بر متاآنالیز جامع از بیش از ۵/۳ میلیون بیمار دیابتی مورد واکاوی قرار گرفت. یافتههای این مطالعه که در قالب فایل پیدیاف ارائه شد، نشان میدهد داروهای گروه GLP-1 RA و SGLT-2 inhibitor نهتنها در کنترل قند و عوارض قلبی‑عروقی مؤثرند، بلکه خطر ابتلا به کارسینوم هپاتوسلولار (HCC) و رویدادهای غیرسرطانی کبدی را نیز به طور معناداری کاهش میدهند. در مقابل، داروهای DPP-4 inhibitor با افزایش خطر رویدادهای غیرسرطانی کبدی همراه بودند. این جلسه با استقبال اساتید و دانشجویان مواجه شد.
جلسه ماهیانه کنفرانس تیروئید پژوهشکده غدد درون ریز و متابولیسم، روز یکشنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۵، با ارائه سه مورد بالینی چالش برانگیز از بیماران مبتلا به سرطان پاپیلری تیروئید (PTC) همراه با متاستاز ریوی و بیماری عودکننده، توسط دکتر نغمه حبیبی، فوق تخصص غدد، برگزار شد. در این نشست، آخرین رویکردهای تشخیصی و درمانی از جمله درمان با ید رادیواکتیو، جراحی مجدد، درمانهای هدفمند با داروهایی مانند Lenvatinib و اهمیت رویکرد چندتخصصی در مدیریت این بیماریها مورد بحث و بررسی قرار گرفت.
جلسه ماهیانه هیپوفیز پژوهشکده غدد درونریز و متابولیسم، روز دوشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۵، با حضور اعضای هیأت علمی، دانشجویان و متخصصان پاتولوژی، رادیولوژی و پزشکی هستهای برگزار شد. در این نشست، دکتر زهرا نوری، فوقتخصص غدد، به بررسی سه کیس بالینی پیچیده شامل پرولامینومای مقاوم، آدنوم خاموش کورتیکوتروف و تومور اتفاقی هیپوفیز پرداخت و جدیدترین رهنمودهای انجمنهای معتبر جهانی را در مدیریت این بیماریها تشریح کرد.
نتایج یک مطالعه مروری بر پروندههای بالینی نشان داد که بارداری میتواند باعث شتاب موقت در رشد تومورهای میکروکارسینوم پاپیلری تیروئید (PTMC) شود؛ بااینحال، این تغییرات اغلب خودمحدودشونده هستند و پس از زایمان، رشد تومور کاهش یافته یا تثبیت میشود. بر اساس یافتههای این پژوهش که در ژورنال کلاب پژوهشکده غدد ارائه شد، استراتژی «مراقبت فعال» (Active Surveillance) در بیماران در سنین باروری، رویکردی ایمن و عملی محسوب میشود و تنها در تعداد محدودی از موارد نیاز به جراحی تأخیری پس از زایمان مشاهده شد.